This weekend I’ve run into a lot of misinformation in the Turkish social media and newspapers about the “Death Penalty Law” that recently passed the Israeli Knesset. (Not that I endorse or oppose this law.)

I wanted to clarify some of the accusations that are misrepresented to the Turkish audience. The Turkish version of this article is at the bottom.

On March 30, 2026, the Parliament of Israel passed a law enabling the death penalty for intentional murders committed with terrorist intent.

This is, technically, a significant development. But the current debate is not technical. Because there are two parallel realities: the law itself, and the stories being told about it.

And what is circulating publicly is clearly the latter.

The Reality: What the Law Actually Says

The law does not introduce a general death penalty system. It applies narrowly to intentional killings carried out with terrorist intent.

Within Israel’s legal system, it operates through two structures. Civilian courts retain discretion, while military courts in the West Bank adopt a stricter framework. The removal of the unanimity requirement is one of the key changes.

But the most important point is this:

There is no automatic execution.
There is no collective punishment.
Every case must go through individual judicial review.

That is the legal reality.

Why Now?

The standard answer is deterrence. But in Israel, the law is not framed as theory. It is framed through experience — specifically the case of Yahya Sinwar.

He is not treated as an exception, but as a pattern. Convicted. Imprisoned. Released in the Gilad Shalit prisoner exchange.

And then returns — not to civilian life, but to leadership. The conclusion drawn in Israel is simple: The issue is not just the crime. It is the possibility of its return.

This law targets that cycle.

Now, the Narratives

In Turkey, this law was not explained. It was rewritten.

“12,000 Prisoners, 4,000 Children, 90 Days”

This exact framing appeared in multiple sources.

This is not reporting. It is structure.

Large number. Children. Deadline. Together, they create urgency and emotional impact.

But legally?

The law is not retroactive.  It does not allow mass executions. It cannot be applied to minors. Every case requires a trial.

None of the claim holds. Yet it spreads. Because it is effective.

“A Law Targeting Palestinians”

Some headlines framed it as:

“A law targeting Palestinian prisoners”

This is a shift from legal category to identity category.

The law targets a type of crime, not a group. But the narrative reframes it:

identity → target → threat

That is not law. That is framing.

“Israel Already Executes Terrorists”

Infographics circulating online place Israel among countries that actively execute terrorists.

This is a classic manipulation: possibility becomes reality.

In practice, Israel has not carried out executions for decades.

That detail is removed — because it weakens the narrative.

 “Automatic Executions”

Another claim suggests courts are bypassed.

This is also false.

There is still a court. There is still evidence. There is still a ruling.

The system changes. It does not disappear.

The Global Context (And Selective Silence)

Capital punishment is not unique to Israel. Japan, Singapore, Taiwan, and Thailand all retain it. Yet they are not framed the same way. This tells us something: The issue is not legal.
It is selective and double standards are applied like past times.

What is being debated is not the law. It is the narrative about the law. And those narratives have replaced reality. When that happens — especially on an irreversible issue like capital punishment — the discussion no longer operates in the realm of law. It operates in the realm of perception.

TURKISH VERSION:

İsrail’de “İdam Yasası” Tartışması: Gerçekler Değil, Anlatılar

Geçtiğimiz hafta sonu, İsrail Knesset’inde kabul edilen “İdam Yasası” hakkında Türk sosyal medyasında ve basınında yoğun bir dezenformasyonla karşılaştım. (Bu yasanın lehinde ya da aleyhinde bir pozisyon almadığımı özellikle belirtmek isterim.)

Bu yazıda, Türk kamuoyuna yanlış aktarılan bazı iddiaları açıklığa kavuşturmak istiyorum. 

30 Mart 2026 tarihinde İsrail Parlamentosu, terör amacıyla işlenen kasıtlı cinayetler için idam cezasını mümkün kılan bir yasayı kabul etti. Bu teknik olarak önemli bir gelişme. Ancak bugün yürütülen tartışma teknik değil. Çünkü ortada iki paralel gerçeklik var: yasanın kendisi ve yasa hakkında anlatılan hikâyeler.

Ve kamuoyunda dolaşan şey açıkça ikincisi.

Gerçek: Yasa Ne Diyor?

Yasa genel bir idam sistemi getirmiyor. Kapsamı oldukça sınırlı: terör niyetiyle işlenmiş ve ölümle sonuçlanmış kasıtlı saldırılar.

İsrail hukuk sistemi içinde bu düzenleme iki farklı yapı üzerinden işliyor. İsrail içindeki sivil mahkemeler takdir yetkisini korurken, Batı Şeria’daki askeri mahkemelerde daha sert bir çerçeve uygulanıyor. Oybirliği şartının kaldırılması bu değişikliklerden biri.

Ancak en önemli nokta şu:

Otomatik infaz yok. Toplu cezalandırma yok. Her dava bireysel yargı sürecinden geçmek zorunda.

Hukuki gerçeklik budur.

Neden Şimdi?

Bu soruya verilen klasik cevap “caydırıcılık”. Ancak İsrail’de bu yasa teorik bir tartışma üzerinden değil, somut bir deneyim üzerinden okunuyor: Yahya Sinwar.

Sinwar bir istisna olarak değil, bir örnek olarak görülüyor. Hüküm giyiyor, hapse giriyor, ardından Gilad Shalit takası kapsamında serbest bırakılıyor.

Ve sonrasında sivil hayata dönmüyor. Daha güçlü bir şekilde sahaya geri dönüyor.

İsrail’de çıkarılan sonuç oldukça net:

Sorun yalnızca suç değil, suçun geri dönme ihtimali.

Bu yasa tam olarak bu döngüyü hedef alıyor.

Şimdi Anlatılara Gelelim

Türkiye’de bu yasa anlatılmadı.

Yeniden yazıldı.

Dezenformasyon Örneği (1.2 Milyondan Fazla Paylaşılan İçerik)

“12 bin mahkûm, 4 bini çocuk, 90 gün”

Bu ifade, Instagram’da 1.2 milyondan fazla kez paylaşılan bir içerikte yer aldı. Aynı anlatının varyasyonları, çeşitli haber sitelerinde ve köşe yazılarında da tekrarlandı (örneğin Kayseri merkezli bir yerel yayında ve bazı köşe yazılarında benzer ifadeler kullanıldı).

Bu bir haber dili değil. Bu bir yapı: Büyük sayı. Çocuk vurgusu. Kesin süre.

Bu üç unsur bir araya geldiğinde doğruluk değil, duygu üretir.

Peki hukuki gerçeklik?

Yasa geriye dönük değil. Toplu idam öngörmüyor. Çocuklara uygulanamaz. Her dava ayrı ayrı görülmek zorunda. Yani bu iddianın hiçbir kısmı doğru değil.

Ama yine de yayılıyor.

Çünkü doğru olduğu için değil, etkili olduğu için.

“Filistinlilere Yönelik İdam Yasası”

Bazı medya başlıklarında yasa şu şekilde sunuldu: “Filistinli esirleri hedef alan idam yasası”

Bu çerçeve, Türkiye’de çeşitli haber sitelerinde ve ajans türevli içeriklerde de tekrarlandı (örneğin SonDakika ve Haberler.com gibi platformlarda bu dilin benzer versiyonları görüldü).

Burada yapılan şey basit ama etkili: hukuki bir kategoriyi kimlik kategorisine dönüştürmek.

Oysa yasa bir grubu değil, bir suç tipini hedefliyor.

Ama anlatı şu şekilde kuruluyor:

kimlik → hedef → tehdit

Bu hukuk değil. Bu çerçeveleme.

“İsrail Zaten Teröristleri İdam Ediyor”

Sosyal medyada dolaşan bazı görsellerde İsrail, “teröristleri idam eden ülkeler” listesinde gösteriliyor.

Bu içerikler, özellikle X (Twitter) ve Instagram’da geniş şekilde paylaşıldı ve bazı kullanıcılar tarafından “kaynaklı bilgi” gibi sunuldu.

Bu, klasik bir manipülasyon yöntemi:

Olasılık, gerçek gibi sunuluyor.

Gerçekte ise İsrail’de idam cezası onlarca yıldır uygulanmadı.

Bu detay anlatıdan çıkarılıyor. Çünkü anlatıyı zayıflatıyor.

“Otomatik İnfaz” İddiası

Bir diğer yaygın iddia, mahkemelerin devre dışı kaldığı yönünde.

Bu söylem, özellikle kısa video içeriklerinde ve yorum bazlı içeriklerde tekrarlandı.

Bu da doğru değil.

Mahkeme var. Delil var. Karar var.

Sistem değişiyor, ama ortadan kalkmıyor.

Küresel Bağlam (Ve Seçici Sessizlik)

İdam cezası yalnızca İsrail’e özgü değil.

Japonya, Singapur, Tayvan ve Tayland gibi ülkelerde de idam cezası mevcut.

Ancak bu ülkeler aynı anlatıyla ele alınmıyor.

Bu da bize şunu gösteriyor: Sorun hukuki değil.
Seçici.

Ve geçmişte olduğu gibi çifte standart uygulanıyor.

Bugün tartışılan şey yasa değil.

Yasa hakkında anlatılan hikâyeler.

Ve bu hikâyeler, gerçeğin yerini almış durumda.

Ancak bu yalnızca bir yanlış bilgilendirme meselesi değil. Aynı zamanda sistematik bir şeytanlaştırma (demonization) sürecinin parçası.

Hukuki bir düzenleme, bağlamından koparılarak, abartılı rakamlarla ve duygusal manipülasyonlarla yeniden çerçevelendiğinde, ortaya yalnızca yanlış bilgi çıkmaz. Aynı zamanda hedef alınan aktör, rasyonel tartışmanın dışına itilerek “mutlak kötü” kategorisine yerleştirilir.

Bu noktada tartışma artık hukuk üzerinden yürütülmez. Algı üzerinden yürütülür.

Ve algının hâkim olduğu bir tartışmada, gerçek yalnızca kaybolmaz — yer değiştirir.