Who’s Behind NUFDI’s Trojan Horse for Iran’s Future?
What’s being presented as a roadmap to freedom may, in fact, be a blueprint for the regime’s survival.
On July 24, 2025, the National Union for Democracy in Iran (NUFDI), through its “Iran Prosperity Project,” released a booklet titled The Emergency Phase. It outlines three so-called legal options for governing Iran during a transitional period after the fall of the Islamic Republic.
The first option — restoring the 1906 Constitution with democratic reforms — aligns with the historical and national will of many Iranians. But the second and third options are deeply disturbing. They are not solutions; they are sedatives. They offer not a clean break from tyranny, but a continuity of it — polished, modernized, and rebranded.
These are not frameworks for liberation. They are escape routes for the regime.
The Document Wasn’t Written for the People — and It Shows
This was not a plan born in Tehran’s prisons, in the chants of protestors, or in the lived experience of a nation under siege. It was conceived in the safety of boardrooms and think tanks far from Iran — far from the hangman’s noose, the blindfold, the solitary cell.
Let’s name the core authors behind this initiative:
Saeed Ghasseminejad – the project’s chief architect, known more for his ties to financial circles in the West than any involvement in Iran’s civil resistance.
Payam Alipour – an academic based in the U.S., largely absent from Iran’s activist community.
Nejat Bahrami – a former prisoner of the regime, now a puzzling participant in a project that legitimizes its legacy.
Mehdi Behaqi, Shirin Goli, Mohammadreza Jahanpour – affiliated with the Prosperity Project, yet politically opaque and publicly unaccountable.
None of these individuals were chosen by the Iranian people. They were neither elected nor tested in the fires of our collective struggle. Their authority stems from networks, not from national trust or moral weight. What they offer is not a roadmap — it’s a memorandum among elites.
Even the Document Warns of Itself
Hidden within the technical language of the document are clear admissions of the dangers embedded in its own proposals:
A transition leader with unchecked power to appoint and remove institutional heads
Unelected bodies authorized to pass laws before a parliament exists
No guarantees to limit the power of temporary institutions
Retention of discriminatory laws throughout the transition
Vague and unaccountable financial plans
In short, the plan quietly concedes that it risks birthing a new dictatorship — only dressed in Western attire.
Option Two: Poison in a Silver Cup
The second option proposes keeping the Islamic Republic’s legal system intact during the transitional period, with promises to “reform” it later.
This is not transitional justice — it is capitulation.
The regime’s laws are the product of its ideology: Velayat-e Faqih, gender apartheid, and systematic repression. To preserve these laws, even temporarily, is to keep the regime’s lungs breathing. It legitimizes the same machinery that executed protesters, blinded women, and criminalized free thought.
Is this a transition — or simply a quieter continuation?
Option Three: Trojan Horse in a Suit and Tie
The third option, presented as a “hybrid model,” suggests keeping most of the Islamic Republic’s laws while stripping away their ideological elements.
This is a dangerous illusion.
You cannot surgically remove ideology from a system designed to enforce it. The legal framework of the Islamic Republic is inherently authoritarian — built on control, surveillance, and religious coercion. Cherry-picking a few clauses and discarding others doesn’t reform the regime; it rebrands it.
Worse, this model gives anonymous editors the power to decide what laws stay and what goes. Who gave them this right? Who empowered them to define the limits of freedom for 85 million people?
The end result would be a stitched-together Frankenstein of a legal system: fragmented, familiar in its authoritarianism, and dressed in the garments of democracy. It would be dangerous, unaccountable, and illegitimate.
A Strategic Failure. A Moral Betrayal.
Including these two options in NUFDI’s plan isn’t just a policy error — it’s a betrayal of those who gave their lives for Iran’s liberation.
It insults the tortured, the executed, the exiled, and the silenced. It dishonors Mahsa Amini and the thousands who were not martyred for a “kinder” tyranny, but for its total defeat.
Iranians did not flood the streets to negotiate with injustice. They rose to destroy it.
Iranians: Don’t Doubt Yourselves
You have shown again and again that you need no foreign custodian. Without institutions, without outside funding, and under the threat of death, you have stood tall. You have led.
Iran’s future must be built by you — not dictated by unelected panels and glossy PDFs written in Washington.
This movement is not about “managing a transition.” It is about reclaiming Iran.
A nation without political prisons. Without morality police. Without state-mandated humiliation. Without bribes, beards, or fear.
Is the Regime Morphing — Not Collapsing?
If this NUFDI roadmap moves forward, the message is clear: the regime is not dead. It’s mutating.
And this time, it’s not the clerics orchestrating the evolution — it’s well-dressed consultants doing it for them.
Iran’s people must ask:
Are we being offered liberty — or a Trojan Horse?
Closing Thoughts
One question remains:
Do we wish to inherit true freedom — or fall victim to a redesigned version of the same old tyranny?
Whatever NUFDI and its team may claim, The Emergency Phase is not a plan for liberty. It is a mask to wipe the regime’s bloodied face clean.
We must speak clearly:
No to phony transitions.
No to laws written in backrooms.
No to tyranny with a Western accent.
Iran’s future must rise from the courage and clarity of its people — not from cold strategy papers and suspicious blueprints.
In Farsi:
چه کسانی پشت اسب تروای نوفدی برای آینده ایران ایستادهاند؟
نوشته: شبنم اسدالهی
در تاریخ سوم مرداد ۱۴۰۴، پروژهی «رفاه ایران» وابسته به نوفدی (NUFDI) به سرپرستی «سعید قاسمینژاد»، سندی با عنوان «مرحله اضطراری» منتشر کرد. این جزوه سه گزینهی بهاصطلاح حقوقی را برای دوران گذار پس از فروپاشی جمهوری اسلامی پیشنهاد میدهد. در حالی که گزینه نخست، یعنی بازگشت به قانون اساسی ۱۲۸۵ با اصلاحات دموکراتیک، با اراده اکثریت ملت ایران همخوان است، گزینههای دوم و سوم بهشدت نگرانکنندهاند.
این پیشنهادها اصلاح نیستند؛ بلکه آرایشی نو بر همان کالبد پوسیده استبدادند. اینها نهتنها ایران را به سوی آزادی نمیبرند، بلکه مسیر بازسازی جمهوری اسلامی با ظاهری مدرن را هموار میسازند.
این نقشه راه را چه کسانی نوشتند—و به نفع که؟
بیپرده بگوییم: این سند نه در دل ایران، نه در میان مردم، نه در دانشگاهها و نه در کف خیابان شکل گرفت. این نسخه پشت درهای بسته، بهدست گروهی معدود از مشاوران غیرمنتخب و امننشین در خارج از کشور تهیه شده—دور از شکنجه، زندان، و مرگهایی که جمهوری اسلامی برای ما رقم زده است.
با نامها آشنا شوید:
سعید قاسمینژاد – معمار اصلی طرح نوفدی؛ بیشتر شناختهشده در محافل مالی والاستریت تا صحنه مبارزات مردمی.
پیام علیپور – دانشگاهی مقیم آمریکا، ناشناخته در میان کنشگران مدنی ایران.
نجات بهرامی – زندانی سابق رژیم، اما اکنون درگیر این ابتکار مشکوک.
مهدی بیهقی، شیرین گُلی، محمدرضا جهانپور – وابسته به پروژه رفاه ایران؛ پیشینه عمومی، مواضع سیاسی و پاسخگویی آنان در پردهای از ابهام است.
هیچکدام از این افراد منتخب مردم نیستند. آنان نه مشروعیت از رأی دارند، نه از رنج. تنها سرمایهشان، ارتباطات و انتصابات است، نه فداکاری یا خدمت. آنچه در این سند آمده، پژواک صدای گروهی خاص است—نه فریاد زخمی و پُرصلابت ملت ایران.
حتی خود سند، خطر را تأیید میکند
نکته قابل توجه آن است که خود سند نوفدی در بخشهایی از متن، صراحتاً به خطراتی اشاره میکند که دقیقاً ریشه در ساختار پیشنهادی خود آنها دارد:
ص. ۶ – خطر دیکتاتوری ناشی از تمرکز قدرت در رهبر خیزش ملی برای نصب و عزل رؤسای نهادها
ص. ۶ – خطر تصویب قوانین موقت توسط نهاد غیرمنتخب، پیش از تشکیل مجلس
ص. ۱۷ – خطر نبود ضمانت اجرایی برای محدود کردن قدرت نهادها در دوره گذار
ص. ۱۶ – نقد مردمی بر حفظ قوانین تبعیضآمیز و سرکوبگر تا پایان دوره گذار
ص. ۲۴ – ابهام در برنامه اقتصادی و منابع مالی
این اعترافات ضمنی نشان میدهند که حتی نویسندگان سند، از ذات خطرناک و غیرپاسخگو بودن سازوکار پیشنهادیشان آگاهاند، اما با زبان فنی و مبهم، آن را در لفافه مطرح کردهاند.
گزینه دوم: زهر در جام گذار
در این گزینه، کلیت قوانین جمهوری اسلامی در دوران گذار حفظ میگردد، با وعدههایی مبهم برای اصلاحات بعدی.
این، عدالت گذار نیست؛ تسلیم مطلق است.
قوانین جمهوری اسلامی از دل اندیشهای زاده شدند که از آن جداییناپذیرند: ولایت فقیه، آپارتاید جنسیتی، سرکوب تمامعیار. حتی یک روز حفظ این قوانین، یعنی تداوم نفس این رژیم. مشروعیتبخشی به همان ماشین آدمکشی که معترضان را به دار آویخت، زنان را کور کرد و فکر را جرم دانست.
آیا این واقعاً گذار است، یا فقط پوستاندازی رژیم؟
گزینه سوم: اسب تروا با کت و شلوار
گزینه سوم، که نوفدی آن را مدل «ترکیبی» مینامد، پیشنهاد میکند بیشتر قوانین جمهوری اسلامی حفظ شوند، فقط بخشهای ایدئولوژیک حذف گردد.
این، داستانسرایی است.
نمیتوان ایدئولوژی را از سیستمی پاک کرد که از ابتدا برای اجرای همان ایدئولوژی ساخته شده است. ساختار حقوقی جمهوری اسلامی با دین حکومتی، اجبار، سرکوب و کنترل آمیخته شده. انتخاب گزینشی بندها، اصلاح نیست؛ فریب است.
از آن بدتر، این مدل اختیار تام میدهد به ویراستارانی ناشناس تا تعیین کنند چه بماند و چه حذف شود. چه کسی به آنان این حق را داده که حدود آزادی برای ۸۵ میلیون نفر تعیین کنند؟
نتیجه؟ سیستمی پارهدوزیشده، با قوانین درهم، واکنشهای مستبدانه آشنا، و پرچمی نو. ظاهراً تازه؛ باطناً همان. خطرناک، بیپاسخگو، و بیمشروعیت.
شکست راهبردی، تسلیم اخلاقی
گنجاندن این دو گزینه در سند نوفدی، فقط یک اشتباه فنی نیست—بلکه خیانتی آشکار به ملت ایران است.
توهینی است به آنانی که شکنجه شدند، اعدام شدند، به تبعید رفتند و صدایشان خاموش شد. توهینی به یاد مهسا امینی و هزاران جانباختهای که برای اصلاح بندهای استبداد جان ندادند—بلکه برای ریشهکن کردن آن.
مردم ایران برای مصالحه با ظلم به خیابان نیامدند. آنها برای گسست کامل برخاستند.
مردم ایران، به خودتان شک نکنید
شما هزاران بار نشان دادهاید که نیاز به قیم ندارید. در نبود نهاد و حمایت خارجی، خودجوش، شجاع و استوار برای آزادی برخاستهاید. آینده، باید بر دوش شما باشد—نه به دیکتهی نهادهایی بیریشه و بیپاسخگو.
جنبش شما برای «مدیریت گذار» نیست. برای بازپسگیری ایران است—ایرانی بیزندان سیاسی، بیگشت ارشاد، بیتحقیر زن، بیریش و بیرشوه و بیرعب.
آیا رژیم وارد فاز جدیدی شده است؟
اگر این مسیر پیشنهادی پیش رود، پاسخ روشن است:
رژیم نمرده، بلکه در حال دگردیسی است.
و این بار، نه به دست عمامهداران تهران، بلکه با کمک مشاوران شیکپوش واشنگتن.
مردم ایران باید بپرسند:
آیا آزادی به ما عرضه میشود، یا اسب تروا؟
:در پایان
همهچیز به یک پرسش بازمیگردد
میخواهیم وارث آزادی باشیم، یا قربانی نسخهای نو از همان استبداد کهنه؟
NUFDI و طراحان سند «مرحله اضطراری» هر چه ادعا کنند، محتوای طرحشان چیزی جز پاک کردن خون از صورت رژیم نیست.
ما باید با صدای بلند بگوییم:
نه به گذار قلابی، نه به تدوین قانون بهدست بیمنتخبها، نه به بازتولید استبداد در لباس نو.
آیندهی ایران، باید از دل فریاد و ایمان ملت برخیزد—نه از بروشورهای سرد و نقشههای مشکوک.
با امید به طلوع خورشیدی بینقاب بر سرزمین ایران