Noodles in Danger

A warning can disappear into a drawer without becoming less true. Someone has registered it, assigned its category, perhaps postponed consideration until after the holiday. Outside the office, people continue breathing without knowing whether their breath has received the appropriate authorization.

“Lokshen in sekune\לאקשן אין סכנה” – “Noodles in Danger” begins inside this administrative soul. Its noodles supply the substance of the poem: cut from dough, thrown into boiling water, entangled, sticking together. The officials enter the same pot.

The language deliberately crosses jurisdictions. The Russian chinovnik, functionary, measures chin, rank. The Slavic pisar, clerk or scribe, works beside the Hebrew pakid, official. The chair-sitter recalls the French ronds-de-cuir: officeholders apparently inseparable from their seats. Rank often becomes a measure of human existence.

These inherited habits are recognizable within Israeli life, where European administrative traditions coexist with local improvisation and balagan. My yortzayt-memorial Yiddish poem examines their mixture. Procedures can protect people; they can also become substitutes for attention.

The catastrophe has not remained entirely unnamed. טבח – tevakh, massacre – belongs to Hebrew and Yiddish. The word exists; the difficulty concerns what the mind permits itself to fathom. “October 7” also means “22 Tishri” to begin with: Simchat Torah in Israel and over the whole world. The civil date travels internationally; the Hebrew date carries the interrupted festival into its annual return.

לאָקשן אין סכּנה
Noodles in Danger

אין דער קאַנצעלאַריע־נשמה איז שטענדיק אַ װאָכנדיק:
דער זעסל־זיצער זיצט, דער זעסל זיצט אין זײַן פֿלײַש און בײַן,
דער טשינאָװניק מעסט דעם טשין פֿון יעדן אָטעם
און לײגט די װאָרענונג אין דער שופֿלאָד, ביז נאָך יום־טוב…

In the office-soul it is always a weekday:
the chair-sitter sits, the chair sits in his flesh and bone,
the functionary measures the rank of every breath
and drawers the warning until after the holiday…

אָדער שפּעטער.
עס װערט געשטעמפּלט ״בירגער״. תּושבֿ, גאַסט, גר,
אַרבעטער פֿון דער װײַטן, סטודענט מיט אַ װיזה,
דער פּיסאַר שרײַבט אײַן, דער פּקיד לײגט אַ חתימה,

Or later.
“Citizen” is stamped. Resident, guest, stranger,
worker from afar, student with a visa,
the clerk records, the official signs,

און דאָס פּאַפּיר שױסט זיך װער איז װער.
שמחת־תורה אין דער פֿרי האָט קײנער ניט געפֿרעגט קײן טשין,
דאָס מעסער האָט ניט געלײענט קײנע רובריקן,
װער איז געװען דאָרט, איז געבליבן דאָרט אָדער דאָרטן,

and the paper fires off who is who.
On Simchat Torah morning nobody asked anyone’s rank,
the knife read none of the categories,
whoever was there remained there, or over there,

מען האָט געזוכט, געזוכט,
לאָקשן פֿון אַ טײג, צעשניטן אױף אַ ברעטל.
און דאָך, דער טאָפּ קאָכט, קײנער פֿאַרשטײט װי,
אָן אַ פּלאַן, אָן אַ זײגער, מיט אַ באַלאַגאַן פֿאַר אַ סדר,

they searched, searched,
noodles from one dough, cut upon a board.
And yet the pot boils, nobody understands how,
without plan or clock, with chaos for order,

שװימען פֿרישע לאָקשן אין דעם זוד, דאַרע און תּמעװאַטע,
און אײנער קלעפּט זיך צום צװײטן:
אַזױ האַלט זיך אַ פֿאָלק.
אין טאָפּ, צװישן לאָקשן, שװימט אַ פּקיד מיט אַ פּען

fresh noodles swim in the broth, scrawny and simple-minded,
and one sticks to another:
that is how a people holds together.
Among the noodles swims an official with a pen,

אפֿשר נאָך אַן אומדיגיטאַליזירטער פֿעדער פֿאַר קאָמפּיוטער,
זוכט אַ פֿאָרמולאַר פֿאַרן זוד, אַ שטעמפּל קעגן דער היץ,
דער טשינאָװניק פֿרעגט אַ לאָקש: װער האָט דיר דערלױבט צו װערן װײַך?
ענטפֿערט דער לאָקש: ״דאָס װאַסער״.

perhaps an undigitized quill for a computer,
seeking a form for boiling, a stamp against heat.
The functionary asks a noodle: Who authorized you to soften?
The noodle answers: “The water.”

־ ״קום אַרײַן, ס׳איז דאָ פּלאַץ,
מקלט אָדער שוץ־צימער…״
אפֿשר אַ ביסל װאַרעם.
און דער זעסל־זיצער שטײט אױף

– “Come in, there is room,
a shelter or a protected room…”
Perhaps a little warm.
And the chair-sitter rises

צום ערשטן מאָל זינט בראשית ־
דער כּיסא בלײַבט אים קלעפּן װי אַ חותם־שטול,
מע לאַכט אין טאָפּ, אַזױ הײבט זיך עס אָן
אַ קאַנצעלאַריע־נשמה, װױל אױפֿגעקאָכט, איז אױכעט אַ נשמה.

for the first time since Creation – Genesis
the seat clings to him like an official seal-chair,
laughter in the pot, this is how it begins:
an office-soul, thoroughly boiled, is also a soul.

קלאַנגען גײען אַרום־אַרום, פֿאָרבײַ און צוריק, אומעטום ־
פֿאַלשע ידיעות אַנטקעגן װאָרע גלימלעך טאַנצן אהין־אהער,
דער קלאַנג האָט זיך אַרױסגעװיזן אמת אױף דער שכנס צונג ־
האָט אים דער ראש־קטן ניט פֿאַרשריבן

Rumours circle, pass and return, everywhere—
false reports dance against true glimmers,
the rumour proved true upon the neighbour’s tongue—
the little-head did not record it.

אַ װאַרענונג װערט אַ חרב לפֿעמים,
אָדער?
װער מעלקט דעם קיבוץ־זעסל הערשט אָן מאַכט און שכל,
שפּיגלט זיך װי אַ גבאי

A warning sometimes becomes a sword,
doesn’t it?
Whoever milks the kibbutz-chair rules without power or sense,
admires his reflection like a synagogue warden:

ער צײלט די זוזים חדשים, ניט די מתים און די אבלים.
און אױפֿן דנאָ פֿון דעם טאָפּ ליגן די נאָכגעבליבענע ־ אַלײן,
דער מילואימניק נאָכן דריטן רוף
און פֿילע צװײפֿלען,

he counts new coins, not the dead and mourners.
At the pot’s bottom lie those left behind—alone,
the reservist after his third call-up
and many doubts,

דאָס קינד געבױרן אונטער אַן אָפֿענעם הימל,
די לוחמים קעמפֿן האַרט, מיט מוט, מיט האַרצן.
װער זיצט בײַם טיש? ס׳איז געװאָרן אַ שאלה
ייד און אַראַבער, דרוז, בעדוּיִנער און אחרים,

the child born beneath an open sky,
the fighters fight hard, with courage, with heart.
Who sits at the table? It has become a question.
Jew and Arab, Druze, Bedouin and others,

שביטים אָן אַ צאָל, מענטשן לאַ־רשום, בבדיקה,
אפֿילו לא־לאומניקים,
ס׳בלײַבט נאָך אַ טעלער פֿאַר אַלע.
יעצט פֿאַרפּלאַנטערט זיך דער לאָקש

countless comets, people “unregistered,” “under review,”
even the non-nationalists,
there is still a plate for everyone.
Now the noodle becomes entangled:

װער האָט געװוסט, װער האָט געחתמעט,
װער איז אינעװײניק, װער איז דרױסן… אַװעק?
װער איז װער ־ גבר, גברת, מיט און אָן געװער, געװאַלד?
אױף אַ טעקע שטײט שױן לאַנג ״שואה״

who knew, who signed,
who is inside, who is outside… gone?
Who is who? Man, madam, armed or unarmed, alarm!
A file has long been marked “Shoah,”

פֿאַרזיגלט, אָפּגעלײגט, דומיה,
מיט ״קײַנמאָל מער״ אַלס כאַלױמעסדיקער שטעמפּל
קעגן מורא, פחדים און יסורים.
אין דער פֿאַרזיגלטער טעקע ליגט אױכעט אַ חשבון:

sealed, put away, silence,
with “Never again” as a dreamlike stamp
against dread, fears and suffering.
In the sealed file lies an account as well:

דעמאָלט האָט מען דאָ און דאָרטן אױסגעלײזט
אַ נפֿש פֿאַר געלט, הסקמס, אַלע מזומן געצאָלט,
בעת די קאַנצעליסטן פֿון די אומות האָבן געצײלט
װיזעס און געזאָגט: ניט בײַ אונדז, חוצא־װאָן!, און ניט מיט אונדז.

back then, here and there, they ransomed
a soul for money, agreements, all paid in cash,
while the nations’ clerks counted
visas and said: Not here, out with you! Not with us.

אָט דער פּדיון־שבֿויים איז געשטאַנען צװײ יאָר אין דער רײ
מיט אַ נומערל אין האַנט, מיט חסד ורחמים.
חורבן איז ניט קײן טעקע און בלײַבט איבער פֿון דור צו דור.
חורבן איז ניט קײן ״װידער־פּראָבע״

This redeeming of captives queued for two years,
a little number in its hand, with lovingkindness and mercy.
Destruction is no file: it remains from generation to generation.
Destruction is no “repeat rehearsal.”

חורבן האָט קײַנמאָל ניט אױפֿגעהערט,
פֿון די בתי־מקדש, דאָס הױז פֿון תפילה פֿאַר אַלע פֿעלקער
ביז שמחת־תורה אין דער פֿרי
אַ פֿאָדעם רױך, שטױב, עפֿר־ואפר.

Destruction has never ceased,
from the Temples, the house of prayer for all peoples,
to Simchat Torah morning:
a thread of smoke, dust, dust and ashes.

דרײַ יאָר און כאָטש אַ שלישייה־דריטל,
אינעם חשבון פֿון מיליאַרדן יאָרן,
באַטראַכטן אַלע דורות,
אַ פּראָטאָקאָל, אַ רעדע, נעמען און נעמען ־ צלמים

Three years, and at least a trio-third,
in the reckoning of billions of years,
consider all the generations,
a protocol, a speech, names upon names—images,

און בײַם ליכטל שעפּטשעט דאָך אַ װיץ,
די שמײכלעך איבערלעבן, פֿאַר אײַביק.
דאָס פֿלעמל ציטערט,
נאָר יאָרצײַטן האַלטן דאָס װאָס האָט זיך געענדיקט,

and yet beside the candle a joke whispers,
the smiles survive, forever.
The little flame trembles,
but anniversaries of death hold what has ended,

די ליכטלעך ברענען, ברענען,
שטײַנער און שטײַנער רוען שאַ־שטיל אױף מצבֿות
װער װאָלט געזאָגט אַז מיר װעלן שטאַרבן?

the little candles burn, burn,
stones upon stones rest hush-still upon gravestones.
Who would have said that we would die?

The rosh-katan, “little-head,” embodies a particular refusal: responsibility stops at the boundary of the assigned task. The noodle’s answer: “The water” recognizes what procedure misses. Circumstances change people. Softening needs no permit.

The poem’s questions about knowledge and signatures concern the distance between knowing and allowing oneself to understand. Tevakh-טבח (assassination) names something the mind resisted admitting could become present reality among people whose lives continued beneath assurances of protection. “Never again” could be repeated until the repetition itself seemed protective: a verbal stamp, renewed without reopening the file. The warning waited in the drawer while the unimaginable remained imaginable enough to be feared, yet insufficiently acknowledged to disturb established routines. On 22 Tishri, Simchat Torah, Tevakh entered homes and bodies. Naming it now also means asking what the mind had kept outside its understanding.

A conversation with Elie Wiesel and several Israeli thinkers years ago brought a shared preference for Khurbn. Here, that remembered preference becomes a poetic distinction. “Shoah” labels the sealed file; Khurbn escapes it. This does not equate separate catastrophes. Destruction leaves consequences that outlive its dates.

The “trio-third” places human counting against billions of years. For captives and their families, however, a day cannot be diminished by cosmic arithmetic. The queue makes that disproportion bodily and it impacts Jewishness and mankind alike.

Meanwhile, grafting continues: languages, memories and populations form new relationships within Israeli culture. The pot contains this unfinished work, including its exclusions and its capacity to make room.

Yiddish participates by generating thought through its own sounds. Gever, geveret, gever, gevald entangle person, weapon and alarm beyond English’s reach. Merely dressing another language’s thought in Yiddish would miss that movement. At this point, Yiddish faces an unreadable future with its humor still alive.

The stones remain particular. No form can finish counting what each death has ended. Still, the question remains unresolved: who dares say that we shall perish, disappear?